Rozliczenie się z osiągniętych w skali roku dochodów jest równoznaczne z odprowadzeniem od nich należnego podatku. Formalność ta stanowi obowiązek w większości państw należących do Unii Europejskiej, w tym również w Holandii. Warto mieć jednak na uwadze, że procedura rozliczenia podatku jest w każdym kraju regulowana osobnymi przepisami. Oznacza to tym samym, że podejmując pracę w Holandii, należy uprzednio dokładnie zapoznać się z obowiązującym tam prawem fiskalnym, które w wielu aspektach okazuje się odmienne od analogicznych procedur stosowanych w Polsce.
Kto musi rozliczyć holenderski podatek dochodowy
Wśród podatników podlegających obowiązkowi fiskalnemu w Holandii znajdują się wszystkie osoby, które były legalnie zatrudnione w tym kraju. Dotyczy to także pracy sezonowej. Nie ma bowiem znaczenia, czy dana osoba pracowała w Królestwie Niderlandów miesiąc, dwa czy rok – jeśli fakt zatrudnienia został udokumentowany, jest to równoznaczne z koniecznością dostarczenia zeznania podatkowego do tamtejszego urzędu skarbowego, czyli Belastingdienst. Zdarza się, że osoby wyjeżdżające do pracy do Holandii jedynie na sezon zaniedbują ten obowiązek, błędnie zakładając, że w takiej sytuacji są spod niego wyłączeni. Tymczasem rozliczenie podatku z Holandii za pracę tymczasową jest konieczne do tego, by uniknąć niepożądanych kar finansowych – zarówno ze strony holenderskiego Belastingdienst, jak i polskiego fiskusa.
Miejsce składania zeznania i wybór rezydencji
Rozliczenia podatku od dochodów z Holandii należy dokonać w tym kraju, w którym podatnik posiada zobowiązanie podatkowe. Z tego powodu osoby, które zachowują polską rezydencję podatkową, powinny rozliczyć się za zarobki uzyskane w Holandii w polskim urzędzie skarbowym. Natomiast w sytuacji, gdy płatnik posiada holenderską rezydencję podatkową, wówczas rozliczenia podatku należy dokonać w tamtejszym Belastingdienst.
Status rezydenta ustala się na podstawie faktycznego centrum interesów życiowych – liczą się miejsce stałego zamieszkania, lokalizacja rodziny, trwałość pobytu w danym kraju. Jeśli zatrudnienie w Holandii trwa przez większość roku i pracownik nie utrzymuje ścisłych więzi z Polską (nie wynajmuje mieszkania, nie ma tu rodziny), holenderski fiskus może uznać go za rezydenta podatkowego. W praktyce praca za granicą wpływa nie tylko na obowiązki podatkowe, ale także na dostęp do produktów finansowych w Polsce, dlatego warto dokładnie rozważyć konsekwencje zmiany rezydencji.
Terminy składania zeznania i zwrotu nadpłaty
W holenderskim prawie podatkowym funkcjonują dwa terminy, do których należy złożyć deklarację podatkową. Pierwszy z nich upływa wraz z dniem 1 maja roku następującego po roku rozliczeniowym – złożenie PITu do tego czasu umożliwia otrzymanie należnego zwrotu podatku z Holandii już w ciągu trzech miesięcy. Drugi termin to zaś 1 lipca z możliwością przedłużenia na specjalny wniosek podatnika. Rozliczenie podatku z Holandii możliwe jest do pięciu lat wstecz. Oznacza to tym samym, że rozliczenie podatkowe za rok 2018 można składać najpóźniej do 1 lipca 2023 roku.
Warto podkreślić, że opóźnienie w złożeniu zeznania nie zawsze wiąże się jedynie z karą finansową. Jeżeli podatnik przekroczy termin 1 maja, ale zrobi to przed 1 lipca, otrzyma zwrot w późniejszym terminie – zwykle po upływie sześciu do ośmiu miesięcy. Natomiast złożenie deklaracji po 1 lipca może skutkować nie tylko wydłużeniem okresu oczekiwania na zwrot, ale również nałożeniem dodatkowych sankcji przez Belastingdienst.
Dokumenty wymagane przy rozliczeniu
Podstawą rozliczenia podatkowego z Holandii za pracę sezonową jest karta podatkowa, czyli Jaaropgave. Jest to zestawienie dochodów uzyskanych w skali roku, jakie podatnik powinien otrzymać od swojego pracodawcy. Wymaganym dokumentem jest ponadto PIT-36 wraz z załącznikiem ZG, czyli zaświadczenie z polskiego Urzędu Skarbowego o osiąganych dochodach. Formularz ten jest ważny, ponieważ pozwala uzyskać zaświadczenie UE/WE z polskiego fiskusa, w którym znajdują się informacje o dochodach uzyskiwanych z innych krajów, w omawianym przypadku – z Holandii.
Dodatkowo konieczne może okazać się przedłożenie dokumentów potwierdzających pobyt w Holandii (np. umowa najmu mieszkania, rejestracja w gminie – tzw. BSN, Burgerservicenummer), a także zaświadczenie o składkach ubezpieczeniowych odprowadzanych w Niderlandach. Jeżeli podatnik korzysta z ulg na dzieci, partnera fiskalnego czy dodatku do ubezpieczenia zdrowotnego, musi załączyć odpowiednie dowody spełnienia warunków – np. akt urodzenia dziecka, zaświadczenie o wspólnym zameldowaniu, potwierdzenie opłacania składki zdrowotnej.
Dostępne ulgi w holenderskim systemie fiskalnym
Rozliczenie podatku z Holandii niesie ze sobą możliwość uzyskania zwrotu nadpłaconego podatku. W tym kontekście warto zwrócić uwagę na liczne dostępne ulgi podatkowe, które – po spełnieniu określonych warunków – przysługują podatnikom rozliczającym się za pracę w Holandii. Wśród najpopularniejszych holenderskich zwolnień podatkowych wskazuje się m.in.:
- ulgę podstawową (hol. Algemene heffingskorting)
- dodatek do ubezpieczenia zdrowotnego (hol. Zorgtoeslag)
- ulgę na dziecko (hol. Inkomensafhankelijke combinatiekorting)
- ulgę na partnera fiskalnego (hol. Heffingskorting)
Ulga podstawowa przysługuje każdemu podatnikowi, niezależnie od statusu rodzinnego czy liczby dzieci – jej wysokość jest uzależniona od osiągniętego dochodu. Dodatek do ubezpieczenia zdrowotnego ma charakter wsparcia dla osób o niższych zarobkach i jest wypłacany osobno przez holenderską administrację podatkową, nie przez pracodawcę. Ulga na dziecko dotyczy rodziców łączących aktywność zawodową z opieką nad dzieckiem poniżej 12. roku życia i wymaga wykazania, że oboje rodzice pracują (lub jeden pracuje, a drugi studiuje albo jest niezdolny do pracy). Ulga na partnera fiskalnego może być zastosowana, jeśli jeden z partnerów osiąga znacznie niższe dochody niż drugi – pozwala to na przeniesienie części nieużytej ulgi i zmniejszenie obciążenia podatkowego gospodarstwa domowego.
Sposób rozliczenia przy zachowaniu polskiej rezydencji
Osoby, które pozostają polskimi rezydentami podatkowymi, zobowiązane są do złożenia polskiego zeznania podatkowego obejmującego wszystkie uzyskane dochody – zarówno krajowe, jak i zagraniczne. W przypadku dochodów z Holandii należy uwzględnić zasady wynikające z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Niderlandami. Zgodnie z tą umową dochody z pracy najemnej podlegają opodatkowaniu w państwie, w którym praca była faktycznie wykonywana – czyli w Holandii. Polska jako kraj rezydencji może jednak naliczyć podatek od tych dochodów, stosując metodę odliczenia proporcjonalnego lub wyłączenia z progresją.
W praktyce oznacza to, że polski fiskus uwzględni holenderskie zarobki przy obliczaniu stawki podatkowej (tzw. wyłączenie z progresją), ale ostatecznie nie pobierze od nich podatku, jeżeli został on już zapłacony w Holandii. Podatnik musi jednak wykazać fakt odprowadzenia podatku w Niderlandach – w tym celu przedkłada Jaaropgave oraz zaświadczenie z holenderskiego urzędu skarbowego o wysokości zapłaconego podatku. Brak tych dokumentów może skutkować podwójnym opodatkowaniem lub koniecznością późniejszego wnioskowania o zwrot nadpłaty z polskiego urzędu skarbowego.
Procedura składania zeznania przez internet
Belastingdienst umożliwia składanie zeznań podatkowych drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu DigiD. Aby skorzystać z tej opcji, konieczne jest wcześniejsze zarejestrowanie się w systemie i uzyskanie loginów dostępowych. Rejestracja wymaga podania numeru BSN (Burgerservicenummer), który przyznawany jest każdej osobie zameldowanej w gminie holenderskiej. Po zalogowaniu do systemu podatnik wypełnia formularz M, w którym wykazuje wszystkie uzyskane dochody, odprowadzone składki oraz przysługujące ulgi.
System automatycznie wczytuje część danych – m.in. informacje od pracodawcy (Jaaopgave), dane o składkach zdrowotnych, informacje o wynajmowanym mieszkaniu. Podatnik musi jedynie zweryfikować ich poprawność i uzupełnić brakujące pozycje. Po przesłaniu zeznania Belastingdienst przetwarza je i w ciągu kilku tygodni (przy złożeniu przed 1 maja) wydaje decyzję o wysokości zwrotu lub ewentualnej dopłaty. Pieniądze przekazywane są bezpośrednio na wskazany rachunek bankowy – może to być holenderskie lub międzynarodowe konto IBAN.
Najczęstsze błędy przy rozliczaniu holenderskiego podatku
Jednym z najczęściej popełnianych błędów jest zaniechanie złożenia zeznania w ogóle. Pracownicy sezonowi często zakładają, że krótki okres zatrudnienia zwalnia ich z obowiązku rozliczenia – w rzeczywistości nawet miesiąc pracy w Holandii rodzi taki obowiązek. Innym problemem jest brak aktualizacji danych adresowych – jeżeli podatnik opuścił Holandię i nie poinformował o tym Belastingdienst, urząd może wysyłać korespondencję na stary adres, co prowadzi do przekroczenia terminów i nałożenia kar.
Błędem jest również niewłaściwe zakwalifikowanie ulg. Przykładowo, ulga na partnera fiskalnego wymaga formalnego potwierdzenia związku i wspólnego zameldowania – nie wystarczy wspólne zamieszkiwanie bez rejestracji. Podobnie dodatek do ubezpieczenia zdrowotnego (Zorgtoeslag) nie jest automatycznie przyznawany – trzeba o niego wystąpić osobno, a jego brak nie oznacza, że podatnik może go uwzględnić w zeznaniu rocznym. Kolejnym częstym błędem jest pominięcie dochodów z innych źródeł, np. wynajmu nieruchomości w Polsce, co prowadzi do niezgodności danych między zeznaniem polskim a holenderskim i może skutkować kontrolą skarbową w obu krajach.
