Skład i gramatura — co różni produkty w obu krajach
Konsumenci zwracają uwagę na kilka rozbieżności między produktami oferowanymi na różnych rynkach. Większość osób wybierając herbatę rzadko analizuje dokładnie etykiety czy sprawdza gramaturę torebek ekspresowych. Pierwsza wyraźna różnica dotyczy składu produktu. Amerykańska wersja Lipton posiada oznaczenie potwierdzające stuprocentową naturalność surowca, podczas gdy polski odpowiednik zawiera jedynie informację o aromatyzowaniu.
Kolejny aspekt to masa pojedynczej torebki. W Stanach Zjednoczonych jedna saszetka waży ponad 3 gramy, natomiast w Polsce zaledwie 2 gramy — różnica ta wpływa bezpośrednio na intensywność naparu oraz głębię smaku. Znacząca rozbieżność występuje również w cenach. W USA opakowanie zawierające 100 torebek kosztuje mniej niż w Polsce. W naszym kraju za taki produkt trzeba zapłacić blisko 20 złotych poza promocją, podczas gdy w Stanach cena wynosi około 3,4 dolara, co przy aktualnym kursie daje równowartość 12–13 złotych.
Podwójne standardy jakości w branży spożywczej
Migracje zarobkowe oraz wyjazdy turystyczne ujawniły, że w Polsce dystrybuowane są artykuły o obniżonym standardzie. Identyczne produkty w różnych krajach charakteryzują się odmiennym smakiem — zazwyczaj lepszym poza granicami Polski. Potwierdzili to specjaliści zatrudnieni w działach żywności europejskich supermarketów, którzy przyznali, że do wschodnich państw europejskich trafiają towary gorszej kategorii.
Problem dotyczy głównie żywności, ale również kosmetyków i chemii gospodarczej. Badania przeprowadzone na kilkunastu produktach wykazały, że identyczne kawy, słodycze czy proszki do prania różnią się jakościowo. Artykuły dostępne na polskim rynku mają często gorszy skład niż ich zachodnie odpowiedniki. W produktach żywnościych wypuszczonych na polski rynek regularnie stosuje się olej palmowy zamiast masła oraz syrop glukozowo-fruktozowy zamiast zdrowszych słodzików naturalnych.
Reakcja instytucji unijnych na praktyki producentów
Instytucje unijne zauważyły problem różnic między produktami w krajach członkowskich. Mimo deklaracji o zakończeniu dzielenia państw na lepsze i gorsze, na walkę z tym procederem przeznaczono skromne środki finansowe i brakuje widocznych rezultatów działań UE. Nic nie wskazuje na rychłą zmianę tej sytuacji. Producenci żywności argumentują, że rozbieżności w produktach wynikają z odmiennych preferencji smakowych konsumentów oraz konieczności utrzymania konkurencyjnych cen w poszczególnych krajach.
